Od Čankovog do Stanivukovićevog kampera: Isti recept, isti čovjek iza kampanje?

Kamperima po Republici Srpskoj, uz poruku da će sa njim „Srpska biti sigurna“, Draško Stanivuković pokušava da aktuelnu kampanju predstavi kao nešto novo, drugačije i do sada neviđeno na domaćoj političkoj sceni.

Međutim, kada se pogleda s druge strane Drine, ispostavlja se da je taj recept već viđen. I ne samo da je viđen, nego se u priči pojavljuje i isto ime iz svijeta političkog marketinga.

Još 2014. godine kamper je kao upečatljiv rekvizit političke kampanje koristio Nenad Čanak, tadašnji lider Lige socijaldemokrata Vojvodine. U kreiranju te opozicione kampanje učestvovao je marketinški i politički konsultant Đorđe Belamarić.

Isti Belamarić danas je blizak Drašku Stanivukoviću i učestvuje u oblikovanju njegovog političkog nastupa.

Zbog toga pitanje više nije samo da li je Stanivukovićev kamper kopija jednog starog regionalnog političkog trika. Mnogo zanimljivije je pitanje koliki dio političkog modela koji se danas u Republici Srpskoj prodaje kao nov i autentičan zapravo dolazi iz iste marketinške kuhinje.

Od Čankove do Stanivukovićeve kampanje

Paralela je dodatno politički osjetljiva zbog stavova Nenada Čanka.

Čanak je godinama jedan od najotvorenijih zagovornika političkih stavova koji su u Republici Srpskoj izazivali snažne reakcije. Javno je govorio o nezavisnosti Vojvodine u različitim političkim kontekstima, zastupao kvalifikaciju genocida za Srebrenicu, priznavanje nezavisnosti Kosova i oštro polemisao sa politikom Republike Srpske.

Poslije smrti Ratka Mladića otišao je i korak dalje, nazivajući ga najtežim pogrdnim kvalifikacijama i iznoseći tezu da bi Sarajevo, zbog okolnosti njegove sahrane u Srbiji, moglo tražiti ratnu odštetu od Beograda.

Naravno, činjenica da dva političara koriste istog konsultanta ne znači da dijele iste političke stavove.

Ali ona čini legitimnim pitanje odakle dolaze metode, scenografija i politički refleksi jedne kampanje.

Kamper nije jedina sličnost

Belamarićev značaj u ovoj priči zato nije u tome što je nekada radio sa jednim političarem, a danas sa drugim. Politički konsultanti po prirodi posla rade sa različitim klijentima.

Zanimljivije je nešto drugo.

Kada se isti ili veoma sličan politički format, od kampera i stalnih performansa do naglašenog sukobljavanja sa institucijama i politike građene za kamere i društvene mreže, pojavi kod različitih kandidata sa istim stručnjakom u pozadini, onda je opravdano pitati gdje prestaje politička originalnost kandidata, a počinje proizvod političkog marketinga.

Stanivuković je čitavu karijeru gradio upravo na tvrdnji da predstavlja nešto novo.

Zato je za javnost relevantno da zna kada su metode koje se predstavljaju kao njegove originalne političke ideje već ranije korišćene, ko ih je kreirao i u čijim kampanjama.

U tom svjetlu kamper više nije samo vozilo.

On postaje zanimljiv simbol načina na koji se političke kampanje proizvode, pakuju i prenose sa jednog političkog tržišta na drugo.

Ako je čovjek koji je učestvovao u kreiranju Čankove kampanje sa kamperom danas dio političke mašinerije Draška Stanivukovića, onda više nije dovoljno reći da je sličnost slučajna.

Tada postoji konkretna profesionalna spona koju javnost ima pravo da analizira.

I upravo tu leži najzanimljivije pitanje cijele priče: koliko je od onoga što danas gledamo u kampanji Draška Stanivukovića zaista Stanivukovićevo, a koliko je riječ o starom regionalnom političkom receptu, samo prepakovanom za publiku u Republici Srpskoj?